Speech Contest 2012

        ปีนี้ลูกซี่งอยู่ชั้นป.6 ได้เป็นตัวแทนโรงเรียนเข้าแข่งขันสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษ (Speech contest) ในช่วงชั้นที่สอง ระดับป.4-ป.6 อีกครั้ง (ปีที่ผ่านมาเป็นปีที่เราไม่ได้เข้าแข่ง ทั้งที่เตรียมตัวกันอย่างดีเพราะครูบอกว่าโรงเรียนไม่ได้รับจดหมาย...แม่ก็พยายามถามครูอยู่ตลอดเพราะเห็นว่าน่าจะใกล้ช่วงแข่งแล้ว ...ทำให้สมัครแข่งไม่ทัน เฮ้อ) 
        ปีนี้รอบแรกแข่งเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2555 ที่โรงเรียนอนุบาลชุมชนบางบ่อ เป็นการแข่งภายในเขตพื้นที่การศึกษา สมุทรปราการเขต 2  ตอนแรกแม่เห็นว่าเวลาก็ล่วงเลยมามากครูก็ไม่เห็นพูดอะไร  ก็คิดว่าคงไม่ได้แข่งแล้ว  คงจะเหมือนปีที่ผ่านมา จึงไม่ได้เตรียมตัวอะไรกันเลย  ห้าโมงเย็นวันก่อนแข่ง  ครูโทรมาหาแม่ขออนุญาตให้ลูกเข้าแข่งขัน แม่สับสนมาก บอกไม่ถูกว่าอยากให้ลูกไปแข่งหรือไม่ เพราะเราไม่ได้ซ้อมอะไรเลย  แม่จึงบอกครูไปว่ายังไม่รับปาก ขอคุยกับลูกก่อน  แม่กลับมาบ้านคุยกับลูก ลูกก็บอกว่าอยากแข่ง แม่บอกว่าถ้าแข่งเราก็คงมีโอกาสแพ้สูงด้วยนะ  ลูกเข้าใจและตัดสินใจเข้าแข่ง แม่จึงโทรไปบอกครู แล้วเราก็รีบไปหาบทเก่า ๆ เอามาปัดฝุ่นกันใหญ่ ซ้อมทั้งหมดไม่ไหว เพราะเราเขียนไว้ทุกเรื่อง จึงเก็งหัวข้อและซ้อมเฉพาะบางเรื่องเท่าน้ัน  

        วันแข่งเป็นวันที่แม่มีสอนเช้าจึงไม่ได้ไปด้วย แต่ก็ขับรถตามไป  ไปถึงลูกก็แข่งเสร็จแล้ว  รอผลการแข่งขันอยู่  ลูกจับได้หัวข้อ My School  แม่ก็โล่งใจไปนิดหน่อย ตอนนี้ก็รอประกาศผล  ปรากฏว่าลูกได้ที่ 1 แม่ก็รู้สึกดีใจกับลูกด้วยอย่างมาก และรู้สึกทึ่งในความกล้าหาญของลูกที่ตัดสินใจเข้าแข่งขัน  

        รอบที่สอง เป็นการแข่งระดับภูมิภาค เรามีเวลาห่างจากการแข่งครั้งแรกแค่ 14 วัน  เราก็พยายามอย่างดีที่สุดภายในเวลาที่มี บางครั้งลูกก็มีงอแงบ้าง เบื่อหน่ายบ้างตามประสาเด็ก แต่แม่ก็พยายามบอกให้ลูกอดทน เพราะผลการแข่งขันจะเป็นสิ่งที่ลูกสามารถภูมิใจกับมันไปได้ตลอดชีวิต  และการแข่งนี้เป็นเหมือนการมาแก้มือ เพราะเมื่อครั้งที่ลูกอยู่ ป.3 และเข้าแข่งครั้งแรกในชีวิต ลูกมาแข่งรอบสองที่ฉะเชิงเทรา และลูกพลาดไม่ติดอันดับ  เราจึงตั้งใจซ้อมกันตามเวลาที่มี 

         วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 ลูกเข้าแข่งขันรอบสองที่โรงเรียนวัดดอนทอง และก็อีกแล้ว แม่มีสอนเช้า  จึงให้ลูกไปกับครูก่อน  เมื่อแม่สอนเสร็จก็รีบบึ่งรถตามไป โดยมีคนบอกทางคือ Ipad ของพี่ Steve Jobs ไปถึงลูกยังไม่แข่ง เพราะเขาให้ช่วงชั้นที่ 1 คือป.1-3 แข่งก่อน  แม่ดีใจจังที่มาทันฟังลูกพูด  

       
          ตอนแม่ไปถึงไม่ได้เจอลูก เพราะเขาให้นักเรียนไปอยู่ห้องเก็บตัว แม่เข้าไปรอลุ้น ปรากฏว่าลูกก็ยังไม่ถึงคิวซักที (เขาให้จับฉลากลำดับการขึ้นพูด แล้วจึงจับหัวข้อตอนก่อนขึ้นพูด) ลุ้นจนเหนื่อย ปรากฏว่าลูกออกมาเป็นคนก่อนสุดท้าย กรรมการประกาศว่าลูกจับได้หัวข้อ How to save energy ซึ่งลูกพูดได้ดีมาก ลูกดัดแปลงบทเองจากบทเรื่อง How to save environment ที่เราเตรียมไป (นี่เป็นพัฒนาการจากปีที่ผ่าน ๆ มา โดยแม่จะทำบทร่วมกับลูก และมีการฝึกให้ลูกคิดวางโครงบทที่จะพูด เพื่อฝึกให้ลูกคิดเป็นระบบด้วย)  พูดจบแม่ก็รู้จ้ะว่าลูกคงเป็นผู้ชนะแน่ ๆ  แต่ก็อดลุ้นตอนที่เขาประกาศผลไม่ได้  ปรากฏว่าลูกได้ที่ 1 จริง ๆ  ลูกได้รับเกียรติบัตรและได้เงินรางวัลอีก 1000 บาท  ลูกดูมีความสุขมาก และแม่ก็ดีใจกับลูกมาก ๆ ด้วยจริง ๆ จ้ะ
        

        รอบสุดท้าย ครูแจ้งว่าเราต้องไปแข่งระดับประเทศ ที่โรงแรมรอยัลเบญจา สุขุมวิท 5 ในวันที่ 9 สิงหาคม 2555  แม่ขับรถตามไปชมและเชียร์เช่นเคย  ลูกถูกแยกไปเก็บตัว  ส่วนแม่ไปนั่งรอในห้องประชุม  ลูกจับได้หมายเลข 17 จึงได้พูดทีหลังอีกตามเคย  แม่ทำหน้าที่เป็นกรรมการนอกเวทีด้วยในคราวนี้ คือนั่งฟังไปและให้คะแนนไปด้วย ปรากฏว่าแต่ละคนที่ออกมาพูดได้หัวข้อที่ค่อนข้างแปลกประหลาด และไม่ค่อยพบเห็นทั่วไปนักในการแข่งสุนทรพจน์ บางคนพูดไม่ได้ก็เลยพูดเรื่องอื่นที่เตรียมมาเลยซะงั้น  แม่ก็แอบลุ้นว่าลูกจะได้หัวข้ออะไรหนอ  ในที่สุดลูกก็ออกมา และกรรมการประกาศว่าลูกจะพูดหัวข้อ How to save energy   โห! แม่แอบคิดว่าวันนี้โชคคงเข้าข้างเราบ้างแล้ว แม่คิดว่าลูกพูดได้ดีมาก  แต่เวทีในรอบสุดท้ายนี้ก็มีคนพูดดี ๆ  หลายคน  สำหรับแม่แล้วลูกติดอันดับ 1-3  แต่เราต้องรอผลจริงจากคณะกรรมการ  เมื่อพูดเสร็จเราจึงไปทานข้าวและรอลุ้นผล ลูกดูแจ่มใสและโทรไปหาพ่อ 

 ลูกบอกว่าขอเพียงแค่ให้อันดับดีขึ้นกว่าครั้งก่อนก็ดีแล้ว (ตอน ป.4 ลูกได้ที่ 7 ของประเทศ)  ผลปรากฏว่าลูกได้ที่ 4 ของประเทศ ได้เกียติบัตรและกระเป๋า Harry Potter พร้อมทั้งหนังสือ Harry Potter and the Deadly Hallows เป็นของรางวัล เรารอรับเกียรติบัตร ถ่ายรูปเสร็จก็รีบกลับเพราะฝนทำท่าจะตกหนักมาก พอขับรถกลับมาลูกก็บอกว่าอยากไปทานข้าวที่เมก้า ห้างที่เพิ่งมาเปิดใหม่ แม่จึงโทรไปชวนพ่อให้ขับรถมาร่วมทานข้าวฉลองด้วยกัน  ตกลงเราไปทานที่ร้าน บาร์บีคิวพลาซ่า ซึ่งเป็นร้านโปรดของลูก นับเป็นการปิดวันที่สมบูรณ์แบบ อบอวลไปด้วยความอิ่มและความสุขจ้ะ แม่และพ่อภูมิใจในตัวลูกมากจ้ะ