New Zealand Student #3

Lincoln Primary Student: A Life Journey 
(ตอนที่ 3 Christchurch - Hokitika 252 km)
       วันพุธที่ 1 พฤษภาคม 2556  ลูกตืนขึ้นมาตอนตีสอง บ่นว่าหิว นั่นเป็นเพราะ bio clock ในตัวพวกเรายังไม่ปรับ ก็มันคือเจ็ดโมงเช้าที่บ้านเรา ร่างกายจึงนึกว่าเช้าแล้ว  แม่ออกมาอยู่เป็นเพื่อนลูกที่ห้องนั่งเล่นและบอกให้พ่อกลับไปนอนต่อ เพราะพรุ่งนี้พ่อต้องขับรถ  ลูกกินต้มยำทะเลที่เหลือจนหมด ยังไม่ง่วง  แม่จึงอนุญาตให้เปิดทีวีดูได้ แต่ต้องเปิดเสียงเบาๆ  แล้วจึงชงช็อคโกแล็ตอุ่น ๆ ไปให้  แม่นั่งวางแผนการเที่ยวสำรอง เผื่อพ่อยังไม่ดีขึ้น  จนตีสี่เราจึงปิดไฟกลับไปนอนต่อ  แม่นอนที่โซฟาเป็นเพื่อนลูก จนลูกหลับไป จึงกลับไปนอนในห้อง
        เช้าแล้ว ลูกยังไม่ตื่น  แม่กับพ่อจึงเดินออกไปดูรอบ ๆ ที่พัก  ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกนิดหน่อย  แม่กลับเข้ามาเตรียมอาหารเช้า  พ่อพบเจ้าของข้างนอก เขาถามว่าเราจะออกกี่โมง  พ่อตอบไปว่าประมาณ 9-10 โมง   แต่จนสายลูกก็ยังสลบอยู่  แม่สงสารจึงไม่ได้ปลุก  และด้วยความไม่รู้ด้วยว่าที่นี่เขาให้ check out 10 โมง  (แม่คิดเอาเองว่าคงเหมือนโรงแรมทั่วไปที่เวลาเช็คอินคือบ่ายสอง และเช็คเอาท์คือเที่ยง)  พอสิบโมงปุ๊บ พนักงานทำความสะอาดก็เข้ามา จะมาทำความสะอาดห้อง เห็นเรายังอยู่ จึงกลับไปบอกเจ้าของ  เราต้องรีบขอโทษขอโพยเขาใหญ่  รีบแพ็คของ  และทำโจ๊กคัพมาทานกันในรถ

 

มุมสวนเล็ก ๆ หน้าห้องพัก ที่ Country Glen

ด้านหัวรถ ที่มีต้นไม้เขียว ๆ ชั้นล่าง คือห้องพักเรา

      
     สำหรับการเดินทางของเราในวันนี้  คือการตัดข้ามเทือกเขาแอลป์จากฝั่งตะวันออกที่เมือง Christchurch ไปฝั่งตะวันตก โดยใช้เส้นทางหมายเลข 73 อันสวยงาม  เนื่องจากพ่อยังไม่หายดี เราจึงตัดสินใจย่นย่อจุดหมายปลายทางสำหรับวันแรกไว้เพียงแค่เมือง Hokitika เมืองตากอากาศชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกที่มีชื่อเสียง และเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องหยก ตามแผนการนี้ เราต้องขับรถเป็นระยะทาง 252 กิโลเมตร 

     เมื่อเราขับรถออกมาจากที่พัก แม่ขอให้พ่อแวะที่ supermarket สักแห่งเพื่อหาซื้อสเบียง พวกขนมปัง แฮม ชีส และน้ำดื่มสำหรับเอาไว้ทานบนรถ  เราขับออกมาสักพักเจอร้าน Count Down  แม่ลงไปซื้อกับลูกชาย ได้ของครบ แถมยังได้แอปเปิ้ลสดกรอบ กับองุ่นแดงไม่มีเม็ด ราคาถูกกว่าบ้านเรามาก และมีดปอกผลไม้อันเล็ก ๆ มาด้วย เอาไว้ทำครัว ทำแซนด์วิช   แล้วเราก็พร้อมสำหรับการมุ่งหน้าสู่ฝั่งทะเลตะวันตก

สองนักช็อปมืออาชีพ เริ่มภารกิจแรก

         เราตั้งค่า GPS นำทางไว้เรียบร้อย จึงไม่ต้องกลัวหลง  ตลอดทางจะมีเสียง "คุณป้า" คอยบอกทาง แถมยังคอยส่งเสียงเตือนเวลาที่พ่อขับรถเมามัน ชักจะเกิน Speed Limit ไปมากพอดูแล้ว  ซึ่งก็นับว่าดีมาก เพราะทำให้เราปลอดภัยจากตำรวจมาได้ทุกเส้นทาง  หากเราพลาด ขับเลยไป หรือไม่เลี้ยวตามที่บอก คุณป้าก็จะรีบหาเส้นทางใหม่ และคำนวณระยะทางใหม่ให้ทันที โดยไม่มีเสียงบ่นเลย (อันนี้นับว่าดีที่สุด เพราะหากดูทางกันเอง อาจทำให้ครอบครัวไม่ปรองดองกันได้  จึงถือเป็นอุปกรณ์อันทรงคุณค่าสำหรับการเดินทางค่ะ)

ลูกกำลังเรียนรู้ จีพีเอส     "ป้า"ประจำรถ

       เราขับตามทางออกมาได้พักใหญ่  พ่อก็เริ่มคุ้นเคยกับรถมากขึ้น  เราขับผ่านทุ่งหญ้าและฝูงแกะที่มักจะชม้ายชายตาโพสต์ท่าให้เรา หากเราจอดรถ เพื่อจะดูหรือถ่ายรูป  การเลี้ยงแกะนี้เจ้าของจะล้อมรั้วเหล็กที่มีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ไว้ด้วย อย่าเผลอไปจับเป็นอันขาด  ฝูงแกะจะมีให้เราเห็นทุกเส้นทาง ทั้งที่ราบ หรือบางทีก็มองเห็นเหมือนก้อนสำลีอยู่บนภูเขาไกลๆ โน้น  เท่าที่สังเกตดูเห็นว่าแกะเองก็มีหลายสี  ตั้งแต่ขาวหม่น เทา ไปจนถึงสีดำ  ชวนให้นึกไปถึงคำว่า Black Sheep ที่มักใช้หมายถึงคนในครอบครัวที่ผิดแผกแตกต่างไปในทางไม่ค่อยดี  แต่เจ้าแกะดำที่นี่ก็ดูท่าทางเป็นเด็กดีทุกตัว

แกะน้อย ที่มีให้ชมทุกเส้นทาง

       ขับต่อมาเรื่อย ๆ สมาชิกก็ชักเริ่มอยากเข้าห้องน้ำ  เอาละสิ ตอนนี้ภารกิจเร่งด่วนคือการค้นหาห้องน้ำ  ที่นี่เขาไม่ได้สร้างห้องน้ำไว้บริการในปั๊มน้ำมันเหมือนเมืองไทยเรา  ปั๊มน้ำมันเองจะเป็นร้านไม่ใหญ่โตอะไร  ส่วนใหญ่ต้องบริการตนเอง คือเติมเอง  เติมเสร็จก็เดินเข้าไปจ่ายเงินใน mini mart แจ้งหมายเลขตู้น้ำมันของเรา เขาก็ดูในคอมพิวเตอร์ได้ทันที  

       ส่วนห้องน้ำมักสร้างแยกออกมาต่างหาก ขนาดเล็กใหญ่ หลากหลายแบบ   เวลาขับรถเราต้องมองหาป้ายห้องน้ำแบบนี้  เจอแล้วรีบตามไปโดยด่วน  หากไม่เข้าให้เรียบร้อย อาจต้องรอไปอีกนานแสนนานกว่าจะมีให้เห็นอีกที  (ก็คนเขามีน้อยอ่ะ แล้วแกะก็ไม่นิยมเข้าห้องน้ำแบบนี้ซะด้วย)

ป้ายแบบนี้จำให้ขึ้นใจ เจอที่ไหน ตามไปด่วน

       สำหรับห้องน้ำสาธารณะแรกในนิวีแลนด์ของเรา คือที่เมือง Springfield  อยู่ทางด้านซ้ายมือ จอดรถข้างถนนได้เลย  สภาพห้องน้ำก็เป็นตามรูปนี้เลย มีสามห้อง สะอาดใช้ได้ทีเดียว  แม่ดีใจมีน้ำแล้ว รีบกลับมาเอาแอปเปิ้ลกับองุ่นที่ซื้อมาไปล้างให้สะอาด  น้ำงี้เย็นเฉียบ กว่าจะล้างเสร็จแม่มือชาไปหลายรอบ

ห้องน้ำที่เมือง Springfield  กับถุงผลไม้ที่แม่เอาไปล้าง

ร้านอาหาร อยู่ตรงข้ามกับห้องน้ำ ติดกันมีปั๊มน้ำมัน

      เมื่อตัวเบาแล้วเราก็ออกเดินทางกันต่ออย่างสุขใจ  แม่ทำแซนด์วิชแจกทุกคนให้ทานในรถ ใส้แฮมกับชีสที่ลูกเป็นคนเลือกซื้อมา  อร่อยมาก  เพราะมีวิวสวย ๆ ให้ดูไม่ขาด  แม่ทำหน้าที่หลายอย่างในคราวเดียวกัน กำลังตัดชีสอยู่ พ่อก็จะร้องบอกว่า  "แม่  ดูสิ สวยจังเลย ถ่ายรูปไว้หน่อยเร็ว"  แม่ก็จะรีบวางมีด วางขนมปัง หันไปคว้ากล้องถ่ายรูปมากด กด กด   เสร็จแล้วก็เก็บกล้อง หันไปแกะห่อแฮม  แล้วก็หันไปถ่ายรูป  แล้วก็กลับมาทำแซนด์วิชต่อ  เป็นอย่างนี้ตลอดทริป
      ธรรมชาติที่นี่สวยงามมาก  อากาศเย็นสบาย บริสุทธิ์ โอบล้อมด้วยขุนเขา มีทะเลสาบมากมาย สีฟ้าใสแจ๋ว และท้องฟ้าที่นี่ก็สวยเหลือเกิน เวลาถ่ายรูปออกมา ช่างเป็นสีฟ้าสุดจะบรรยาย

ทิวทัศน์สองข้างทาง

ภูมิประเทศอันงดงาม

   

แม่อดใจไม่ไหว ขอจอดรถ เพื่อถ่ายรูปซะหน่อย

         
         กลับมาขึ้นรถ  ขับอีกสักพักใหญ่ เรามองเห็นป้ายจุดชมวิว Lake Coleridge จึงตัดสินใจแวะเข้าไปดู  ขับเข้านิดเดียวจริง ๆ ก็ได้เห็นทะเลสาบแรกของเราในนิวซีแลนด์  เราลงจากรถอีกครั้งเพื่อไปสูดอากาศเย็นสดชื่น พร้อมกับเสพภาพความงดงามที่อยู่ตรงหน้า  ภาพของทะเลสาบสีฟ้าใสแจ๋ว โอบล้อมด้วยภูเขา และต้นไม้ที่กำลังเปลี่ยนสี เพราะตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง กำลังจะย่างเข้าฤดูหนาวแล้ว  ถ่ายรูปกันจนพอใจแล้ว เราก็ออกเดินทางกันต่อ  

หนุ่มน้อยลงจากรถ

ประลองกังฟูกันหน่อย แก้หนาว

พ่อลูกท่ามกลางขุนเขาและทะเลสาบ

หนุ่มน้อยที่ Lake Coleridge

แม่กับใบไม้เปลี่ยนสี บริเวณ Lake Coleridge

        สักพักเราก็ขับผ่าน Castle Hill ภูเขาหินปูนขนาดใหญ่ที่ยอดยังมีหิมะปกคลุมอยู่  ด้านล่างจะมีก้อนหินปูนรูปร่างแปลกตาวางอยู่กันเป็นกลุ่มก้อน นับเป็นธรรมชาติอันแปลกตาไปอีกแบบ   จากนั้นทางค่อย ๆ ไต่ระดับสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ  เพื่อนำเราไปยัง Arthur's Pass บนยอดเขา ที่เป็นจุดสูงสุดของการเดินทางจากตะวันออกไปตะวันตกของเรา  เส้นทางเริ่มลัดเลาะเลียบไปตามไหล่เขาที่อาจจะหวาดเสียวบ้าง  แต่รับรองได้ว่าปลอดภัยถ้าทำตามที่เขากำหนด ทั้งในเรื่องความเร็วและการใช้เกียร์ที่เหมาะสม  บางตอนก็ผ่าไปกลางหุบเขา   บางจุดเราจะเห็นป้ายเตือนเรื่องดินภูเขาถล่ม   จนในที่สุดเราก็ไต่ความสูงขึ้นมาจนถึง Arthur's Pass  ซึ่งมีสถานีรถไฟอยู่ด้วย  ตรงนี้เขาจัดที่จอดรถไว้ข้างทางด้านซ้าย  เราต้องเดินข้ามถนนไปที่สถานี เพื่อชมวิว เข้าห้องน้ำ และถ่ายรูปตามระเบียบ

Castle Hill มองเห็นกลุ่มหินปูนบนเนินเขา

Castle Hill มุมไกล

ทางกลางหุบเขา

ใบไม้เปลี่ยนสี เพราะกำลังจะเข้าหน้าหนาว

ป้ายเตือนดินและหินถล่ม ถ้ามองไปไกล ๆ จะเห็นเส้นทางไต่ขอบภูเขาอันสวยงาม

ภาพนี้ลูกจัดให้

จอดรถก่อนข้ามถนนไปห้องน้ำที่ Arthur's Pass

แม่ที่อยากถ่ายรูปกับลูกที่ไม่ค่อยอยากถ่ายกับแม่ (กลัวแม่กอด..เป็นหนุ่มแล้ว)

           พวกเราปากสั่นเพราะความหนาวทีเดียว  เนื่องจากเห็นว่าแค่จะลงไปเข้าห้องน้ำ จึงขี้เกียจแต่งองค์ทรงเครื่องไปมาก  ปรากฏว่าพอลงจากรถก็เย็นเจี๊ยบทีเดียว  อากาศบนยอดเขานี่สุดยอดมาก  และเพื่อเอาชีวิตรอด พวกเราจึงรีบนำตัวเองกลับเข้ามาอยู่ในรถอันอบอุ่นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว  จุดหมายสุดท้ายของวันอยู่ไม่ไกลแล้ว
           ในที่สุดเราก็มาถึงเมือง Hokitika เสียที  และเนื่องจากเราไม่ได้จองที่พักไว้ก่อน เราจึงวิ่งตรงไปที่ Bella Vista Motel ที่คนไทยชอบไปพัก และเขียนแนะนำไว้ในหนังสือที่แม่อ่านเจอ  แต่ปรากฏว่าเขาขึ้นป้ายว่า "No Vacancy" คือห้องเต็มหมดนั่นเอง  เราจึงขับวนเข้าไปในตัวเมืองเพื่อหาที่พักอื่น  สักพักก็ไปพบกับป้ายของ Beach Front Hotel  แม่จึงรับหน้าที่เข้าไปสอบถาม  พอดีเขามีห้องว่างสำหรับเราสามคน  ราคาก็แค่ 105 เหรียญเท่านั้น  แถมอยู่ติดทะเล แค่ข้ามถนนเล็ก ๆ ไปก็ถึงชายหาดแล้ว  ทำเลนับว่าดีกว่า Bella Vista เสียอีก  เพราะ BV อยู่ฝั่งซ้ายมือของถนนใหญ่ ถ้าจะมาตัวเมืองหรือทะเลก็ต้องข้ามถนนมา  แม่พูดคุยกับคุณป้าที่เคาน์เตอร์ เขาบอกว่าเขาชอบเมืองไทยและมาทุกปีเพราะมีน้องสะใภ้อยู่อยุธยา  รู้สึกดีใจจังที่ได้ยินคนพูดถึงบ้านเราดี ๆ
         หลังจากได้กุญแจ แม่ก็รีบออกไปที่รถ บอกให้พ่อขับรถอ้อมไปจอดด้านหลังตึกที่พัก ช่วยกันยกกระเป๋าเข้าห้อง  เสร็จแล้วก็ออกมาเดินดูชายหาด และเดินรอบ ๆ เมือง เป็นการสำรวจไปด้วยว่ามีอะไรให้เที่ยวบ้าง

ที่พักเราคือตึกหลังคาสีเทา ทางขวามือ ข้ามถนนนี้ไปทางซ้ายคือทะเล

ในห้องพัก Beach Front Hotel

ยิ้มพิมพ์ใจของลูกชาย  ที่ชายหาด Hokitika

       จากชายหาด เดินเข้ามาสัก 5 นาที ก็ถึงใจกลางเมือง  มองเห็นหอนาฬิกาสัญญลักษณ์ประจำเมือง  และร้านหยก ชื่อ Jade Factory ซึ่งก็คือตึกสีเขียวทางขวามือต้านหลังหอนาฬิกานั่นเอง  เมือง Hokitika นี้เป็นเมืองชายฝั่ง จึงเป็นเมืองตากอากาศที่มีชื่อเสียง  นอกจากนั้นก็ยังมีชื่อเรื่องหินหยกอีกด้วย   ตัวเมืองตั้งขึ้นในปี 1864 ในยุคตื่นทองของนิวซีแลนด์  โดยสมัยก่อนเมืองนี้ถือว่าเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดเมืองหนึ่งของ NZ เลยทีเดียว   ปัจจุบันอุตสาหกรรมเหมืองทอง หยก และถ่านหินก็เสื่อมถอยลง คนจึงไม่หนาแน่นเหมือนเมื่อก่อน  เมืองก็เปลี่ยนรูปโฉมไปเป็นเมืองที่รองรับการท่องเที่ยวมากขึ้น  ในตัวเมืองยังมีโรงงานหยกให้เห็น เปิดให้เข้าชมการเจียระนัย และมีการบรรยายสั้น ๆ ให้ความรู้เกี่ยวกับความเป็นมาและชนิดของหยกฟรี  ด้านหน้าร้านมีของที่ระลึกขาย  

หอนาฬิกากลางเมือง เห็นร้านหยกสีเขียวข้างหลัง

        วันนี้เรามาถึงที่พัก และเดินเล่นก็ชักจะค่ำแล้ว จึงยังไม่ได้แวะเข้าไปดูโรงงานหยก  เดินต่อมาอีกสักครู่ก็มาถึงโบสถ์อันสวยงามประจำเมือง แล้วจึงพากันเดินกลับ  เราแวะที่ห้าง New World เพื่อหาซื้ออาหารเย็นของเราในวันนี้ และสเบียงสำหรับเดินทางในวันต่อไป  แม่ซื้อผักมาผัดผักรวม ได้ผักชี ปลาแซลมอนรมควัน และเราได้หอยแมลงภู่นิวซีแลนด์อันเลื่องชื่อมาด้วย  ส่วนพ่อได้เบียร์ตามสมควร

สองพ่อลูกที่โบสถ์เมือง Hokitika อันงดงาม

Professional Photographer

ที่จ่ายกับข้าว

      เมื่อแม่กลับมาถึงห้องก็รีบทำกับข้าว แต่ปัญหาคือว่าวันนี้ เราพัก Hotel ไม่ใช่ Motel  ฉะนั้นเราจึงไม่มีเครื่องครัวและเตา  แต่กระนั้นก็ไม่เกินความสามารถของแม่ (ที่จริงขอแอบเมาท์ว่า แม่ชวนกินข้าวข้างนอก เพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีที่ทำกับข้าว  แต่พ่องอแง และอยากกินข้าวมากกว่า ทำให้แม่นึกสงสารคนขับรถ จึงใจอ่อนประกอบวีรกรรมการแอบทำอาหารในห้อง)

แอบทำครัว โดยมีแค่หม้อหุงข้าวใบเดียว

         แม่มีแค่หม้อหุงข้าวจิ๋วแค่ใบเดียว จึงลวกหอยแมลงภู่ไว้กินกับน้ำจิ้มแบบลาบ แกล้มกับผักชีสด  ส่วนผักสดก็ต้องต้มเสียก่อนให้สุก แล้วจึงเทน้ำออก นำมาผัดรวมกับเครื่องผัดผักแบบซอง  ทำไปก็กลัวว่าควันจะไปทำให้หัวฉีดน้ำดับเพลิงในห้องนอนทำงาน จึงย้ายเข้าไปทำในห้องน้ำ  เสร็จแล้วจึงล้างหม้อมาหุงข้าว  กว่าข้าวจะสุก ปรากฏว่ากับข้าวเริ่มเย็นแล้ว เพราะอากาศเย็นมากนั่นเอง  แต่ตัองขอบอกว่ามื้อนี้อร่อยที่สุดดด

หน้าตาอาหารที่แอบปรุง

กองเชียร์

     ป.ล. กล่องใส่อาหารที่เห็น  แม่นำไปด้วยจากเมืองไทยสี่กล่อง  ได้ใช้ประโยชน์คุ้ม เป็นได้ทั้งจานข้าวและกล่องใส่สเบียงระหว่างเดินทาง
     ขอตัวไปทานลาบหอยแมลงภู่นิวซีแลนด์ก่อนนะคะ  โปรดติดตามตอนต่อไป
   
     
Lincoln Primary Student: A Life Journey ตอนที่ 4